Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2) Somut uyuşmazlıkta, ulusal bayram genel tatil ücretine yürütülen faizin başlangıç tarihinin; dava tarihi olan 13.11.2013 yerine fesih tarihiyle karıştırılarak 31.07.2013 olarak yazılması hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
Hüküm fıkrasının ulusal bayram genel tatil ücreti alacağına ilişkin “3” nolu bendinin çıkartılarak, yerine;
3-Taleple bağlı kalınarak 270 TL genel tatil ücreti alacağının 100 TL sinin dava tarihi olan 13.11.2013 tarihinden, 170,00 TL sinin ıslah tarihi olan 18.09.2015 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca 1 yıllık mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine" bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.