Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.06.2018 tarih ve 2016/491 E. - 2018/465 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.11.2019 tarih ve 2019/527 E. - 2019/2220 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000,00 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibarıyla 58.800,00 TL'dir. Dava, gizli ayıp nedeniyle araçta meydana geldiği belirtilen hasardan dolayı aracın onarımı için gerekli masraflar, araçtaki değer kaybı ve aracın kullanılamaması sebebiyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL’nin davalıdan tahsili talebine ilişkin olup ayrıca bir bedel belirtilmemiştir. İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Davacı vekili tarafından istinaf kararına karşı temyize başvurulmuşsa da talep edilen zarar kalemlerinin dosya kapsamına göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yönde karar verilebileceğinden, davacı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin miktardan REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 14/12/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.