Mahkumiyet
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/05/2011, 27/03/2014 tarihli tebliğnameleri ve 21/3/2014 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-) Sanıklar ... ve ... hakkında yakınan ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde, nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramında yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanıkların özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanıkların yakınan ...'ın ceplerini arayarak parası, cüzdanı ve kimliğini aldıklarının anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2.maddesiyle cezadan indirim yapılması,
II-) Sanıklar ... ve ... hakkında yakınan ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;
Yakınan ...'un sanıklar ... ve ...'ü aşamalarda teşhis edemediği ve yakalanan sanıkların üzerinden yakınan ...'a ait bir şeyin çıkmadığının anlaşılması karşısında, sanıkların mahkumiyetini gerektirir delillerin neler olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 11.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.