Mahkumiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33/1. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sanık hakkında mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-1. cümlesi ve 53. maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın mağdurenin burnuna dokunmak ve yüzüne dokunarak dudağından öpmek şeklinde gerçekleştirdiği eylemi sebebiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103/1-1. cümlesi uyarınca 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği
Sanığın suç kastının olmadığına ve mağdurenin soyut beyanları dışında mahkumiyete yeter kesin delillerin bulunmadığına ilişkindir.
Mağdurenin aşamalardaki ifadeleri, sanığın kaçamaklı savunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; temizlik görevlisi olarak çalışan sanığın, otel içerisinde mağdurenin yüzüne dokunarak yanağından öptüğü olay kapsamında, mevcut haliyle eylemin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleştiği gözetilerek sanığın 5237 sayılı Kanun'un 103/1-2. cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçu kapsamında cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde karar verildi.