HÜKÜMLER: Mahkûmiyet
1-Hükümlüler ..., ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;
Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 12.12.2019 tarihli ve 2019/6886 Esas, 2019/19347 Karar sayılı kararındaki, suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki bozmanın, Mahkemece, aynı suçu işleyen ve verilen kararı temyiz etmeyerek hakkındaki hükümler kesinleşen hükümlüler ..., ...'a sirayet ettirilmesinin, hükümlüler ..., ...'a bozmadan sonra verilen 12.11.2020 tarihli hükmü temyiz hakkı vermeyeceği ve sirayet müessesesinin yasal sonucu gereği hükümlülerin bu hükümleri temyiz etme yetkileri bulunmadığından, temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,
II. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, suça sürüklenen çocuğa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğa atanan zorunlu müdafii hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 12.11.2020 tarihli oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle suça sürüklenen çocuğun savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.