Mahkumiyet, beraat
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
I – Müşteki sanık ...’in, müşteki sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,
Müşteki sanık ...’in, 26.02.2015 tarihli karar duruşmasında müşteki sanık ...’dan şikayetçi olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 237 ve 238. maddeleri uyarınca yöntemine uygun olarak davaya katılma talebinde bulunup katılan sıfatını kazanmayan müşteki sanığın hükmü temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
II - Müşteki sanık ...’in, kendisi hakkında hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,
1. Sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 177/1. maddesinde düzenlenen suçun, 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 75. maddesi uyarınca ön ödeme kapsamına alındığı nazara alınarak mahkemece sanığa usulüne uygun şekilde ön ödeme ihtarı yapılıp sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği,
2. Kabule göre de;
Sanık hakkında hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan kurulan hükümde, seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen TCK'nın 50/2. maddesi uyarınca bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.