Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yokluğunda verilen 16.06.2016 tarihli kararın sanığın bilinen son adresine gönderilip, iade gelmesi üzerine MERNİS adresine tebliğ edildiği, ancak sanığın gerekçeli karar tebliği tarihinde askerde olduğu anlaşılmakla, sanığın 12.10.2016 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğu, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan talebinin reddine ilişkin 17.03.2020 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olması sebebiyle anılan ek karar kaldırılıp, sanığın 12.10.2016 tarihli temyiz talebinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.