Mahkûmiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın temyiz dilekçesi incelendiğinde temyizin kapsamının yalnızca hırsızlık suçuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede:
Suç tarihi itibarıyla sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/2. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu sonuç ceza değişmediğinden aynı Kanun'un 142/2-h maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmesi bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 06.01.2021 tarihli ve 2019/11758 E. 2020/61 K. sayılı bozma ilâmından önceki hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 4.000,00 TL adlî para cezası olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sonuç olarak 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA; ancak bu aykırığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme "CMUK'nın 326/son maddesi gereğince sanığın cezanın miktarı bakımından kazanılmış hakkının korunmasına ve tayin edilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının 4.000 TL adlî para cezası olarak infazına karar verilmesi'' ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.