Mahkumiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2011 tarih, 2010/632 Esas, 2011/398 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, adı geçen Kanun'un 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ve bu karar 14.12.2011 tarihinde kesinleşmiştir.
2. Sanığın denetim süresi içerisinde 19.07.2015 tarihinde kasten yaralama suçunu işlediğinin ihbar edilmesi üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.
Sanığın temyiz isteği, köpekler koyunlara zarar vermesin diye korkutmak için ateş ettiğine, mahkemece mağduriyetinin değerlendirilmediğine, kararın bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir.
Olay tarihinde şikâyetçilerin görev yaptıkları Karşıyaka Orman İşletme Müdürlüğü görev alanında kalan Kırıklar Köyü'nde ormanlık alanda kontrol amaçlı bulundukları esnada sanığı ormanlık alanda hayvan otlatırken gördükleri, otlatma işlemine son vermesi konusunda uyarıda bulundukları, ancak sanığın elinde bulundurduğu ve Adli Emanetin 2010/8298 sırasında kayıtlı av tüfeğiyle ateş ederek şikâyetçilerin üzerine gelmemeleri konusunda tehdit ettiği, şikâyetçilerin ısrarlarına rağmen sanığın otlatmaya devam ettiği, birkaç kez daha ateş ederek görevlerini yaptırmamak için direndiği iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece şikâyetçilerin anlatımları ve tanık beyanlarına göre sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.
A. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden
Tüm dosya kapsamı, şikâyetçilerin aşamalarda istikrarlı ve birbirleriyle uyumlu beyanları, tanık S.A.'nın iddiayı doğrulaması karşısında, sanığın tüfekle ateş etmek suretiyle şikâyetçileri tehdit ederek direndiğinden bahisle hakkında mahkumiyet kararı verilmesine ilişkin Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.
B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden
Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Sanığın eylemini birden fazla görevliye karşı işlemesine rağmen hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşıldığından,
Sair yönlerden yapılan incelemede eleştiri dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
22.04.2024. tarihinde karar verildi.