Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taleple bağlılık ilkesi uyarınca, hüküm kısmında kıdem tazminatı faiz türünün gösterilmesi, ancak faiz başlanğıç tarihinin belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK'nun 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
Temyize konu kararın hüküm fıkrasının kıdem tazminatına ilişkin paragrafının tamamen çıkartılarak, yerine;
"- 26,656,28 TL net kıdem tazminatının fesih tarihi olan 15.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiziyle birlikte, "paragrafının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA,Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28/09/2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. Sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nispi temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 22.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.