İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.11.2020 tarihli ve 2018/524 Esas, 2020/364 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında katılanlara yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.
2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2021/110 Esas, 2021/124 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkındaki ilk derece mahkemesince verilen hükümlere yönelik olarak katılanlar vekili ve sanıklar müdafiinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca sanıklar lehine vekalet ücretine hükmedilmek suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.
1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; tüm sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.
2. Sanıklar müdafiinin temyiz sebebi; vekâlet ücretine ilişkindir.
2017 yılında sanıklar ... ile ...'in kardeşi, sanık ...'ın ise babası olan ...in, katılanların bir akrabası tarafından öldürüldüğüne ilişkin iddia nedeniyle tarafların arasında husumet olduğu, suç tarihinde katılanların, katılan ...'in idaresindeki kamyonetle seyir hâlinde oldukları sırada yol kenarından av tüfeğiyle ateş edilmesi üzerine, kamyonetin muhtelif yerlerinden saçma isabeti aldığı ancak katılanların yaralanmadıkları, katılanların kendilerine ateş ettiğini söylediği kişilerin aşamalarda farklılıklar gösterdiği, sanıkların kullandıkları telefonların olay tarihindeki kayıtlarına göre sanık ...'in olay yerinde bulunduğuna ilişkin veriye rastlanmadığı, sanıklar ... ve ...'ın ise olay yeri civarında bulundukları tespit edilmişse de adı geçenlerin bu bölgedeki bir akrabalarını ziyarete gittiklerini savundukları, olay mahallinde bulunan ve tek bir namludan atıldığı anlaşılan altı adet av fişeği kovanının, olaydan hemen sonra yakalanan sanıkların bulundukları araçtan ele geçen av tüfeği ile atılmadığının ve sanıklara ait svaplarda atış artıklarına rastlanmadığının tespit edildiği, sonuç olarak sanıkların müsnet suçlardan mahkumiyetlerine yeterli delil bulunmadığı anlaşılmıştır.
Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanıklar ... ve ...'in tehdit ve mala zarar verme suçlarından cezalandırılmaları gerektiğine dair, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıkların müsnet suçları işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından beraat kararları verildiği, davada aynı avukat ile temsil edilen sanıklar yönünden tek bir vekalet ücretine hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, katılanlar vekilinin ve sanıklar müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2021/110 Esas, 2021/124 Karar sayılı kararında, katılanlar vekili ve sanıklar müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ile 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak
yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
16.09.2024 tarihinde karar verildi.