Katılan Bakanlık vekilinin sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik olarak temyiz hakkının olmadığı, belirlenerek, yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, cinsel taciz suçlarından verilen kararların; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Bartın Cumhuriyet Başsavcılığının 02.03.2016 tarihli iddianamesi sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, hakaret, cinsel taciz suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır.
2.Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.03.2018 tarihli kararı ile sanığın hakaret suçundan beraatine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası, tehdit suçundan 6 ay 7 gün, cinsel taciz suçundan 3 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
3.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 19.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile yeniden duruşma açarak yapılan yargılama sonucunda, sanığın hakaret suçundan 3 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, Dilara'ya yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, Pınar'a yönelik eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu gerekçesiyle 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tehdit ve cinsel taciz suçundan ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.
1.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi, sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükümde takdiri indirim maddesinin uygulanmaması gerektiğine, sanığın katılanlara yönelik olarak ayrı ayrı hürriyeti yoksun kılma suçunu işlediğine, sanık hakkında tehdit ve cinsel taciz suçundan verilen beraat kararlarının da hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna, katılan kurum lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğine yöneliktir.
1.Dava konusu olay; sanığın olay günü yolda gördüğü katılanların yanına gelerek, "yine mi siz yavrum" diyerek cinsel taciz, kafalarını kolunun altına alması nedeniylede alıkoyma suçunu işlediği ve bu eylemleri sırasında tehdit ve hakarette bulunduğu iddiasına ilişkindir.
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
1.Sanığın hakaret suçundan beraatine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası, tehdit suçundan 6 ay 7 gün, cinsel taciz suçundan 3 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
1. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile yeniden duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda, sanığın hakaret suçundan 3 ay 3 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, Dilara'ya yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, Pınar'a yönelik eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu gerekçesiyle 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, tehdit ve cinsel taciz suçundan ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.
A.Sanık Hakkında Hakaret ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde
1.6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrasında, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının gerekli görmesi halinde kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet dolayısıyla açlan idari, cezai, hukuki her tür davaya ve çekişmesiz yargıya katılabileceğinin belirtildiği, sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerde maddede belirtilen şiddet olgusunun bulunmadığı, bu suçlarda suçtan zarar görenlerinin bizzat katılanlar Dilara Yılmaz ve ... olması nedeniyle Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının suçtan zarar gören sıfatının bulunmadığı ve yerel Mahkemece katılan sıfatı verilmesinin de hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden cihetle, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.
B.Sanık Hakkında Cinsel Taciz, Katılan ...'ya Yönelik Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma, Katılan ...'ya Yönelik Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde
1.Katılan ...'ın 04.09.2014 tarihinde alınan ilk ifadesinde iş yerinin önünde bulunduğu esnada sanığın kolundan çektiğini, hakaret ettiğini beyan ettiği, 29.06.2015 tarihinde alınan ifadesinde ise eylemleri genişleterek suç tarihinden önce de arkadaşı Dilara ile yolda yürüdüğü sırada sanığın kendilerine yönelik olarak "yine mi sizi yavrum " dediğini, kafalarını kollarının altına aldığını, tehdit ve hakarette bulunduğunu beyan ettiği, iddianameye konu olan ikinci olaya dair katılanların ifadesinden başka mahkumiyete yeterli delil olmadığı, bu nedenle sanık hakkında katılanlara yönelik olarak işlediği iddaa edilen cinsel taciz suçundan verilen ayrı ayrı beraat kararları ile katılan ...'ya yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararında isabetsizlik bulunmadığı, 04.09.2014 tarihinde gerçekleşen olayda ise katılan ...'ın BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı göz önüne alındığında sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmemiştir.
Anayasasının 41 inci maddesine göre ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevi Devlete aittir.
Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği anlaşılmış ise de, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkindir.
5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine dair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
A.Sanık Hakkında Hakaret ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde
Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinn 19.02.2020 tarih, 2018/2762 Esas 2020/362 Karar sayılı kararına yönelik Bakanlık vekilinin temyiz isteğinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,
B.Sanık Hakkında Cinsel Taciz, Katılan ...'ya Yönelik Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma, Katılan ...'ya Yönelik Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde
Gerekçe bölümünde (B) benidnde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 19.02.2020 tarih, 2018/2762 Esas 2020/362 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN AYRI AYRI ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bartın 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.03.2024 tarihinde karar verildi.