Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve savunmasının müdafii huzurunda alınması, ayrıca hırsızlık suçu ile birlikte işlenen ve temyiz kapsamında olan iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarının da savunmanın bölünmezliği ilkesi gereğince bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
2. Ceza Dairesi - E. 2021/11913 - K. 2024/3981
Yargıtay Kararı
Künye Bilgileri
| Daire | 2. Ceza Dairesi |
| Esas No | 2021/11913 |
| Karar No | 2024/3981 |
| Karar Tarihi | 11.03.2024 |
Karar Metni
"İçtihat Metni"