Ceza verilmesine yer olmadığı
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.
Katılanın temyiz isteğinin, kararın kanun ve yasaya aykırı olduğuna, tanıkların dinlenilmediğine, kararın bozulması talebine vesaire yönelik olduğu belirlenmiştir.
Tarafların kardeş oldukları, evde çıkan tartışmada sanığın katılana yönelik "Sen köpeksin, köpek gibi burada gezme, a.. koyduğum, çık git buradan." dediği, katılanın da sanığa yönelik "Senin ağzına s.." dediğinden bahisle açılan kamu davasına ilişkin olarak Mahkemece sanığın eyleminin karşılıklı hakaret kapsamında kaldığı kabul olunmuştur.
1. Husumetli oldukları anlaşılan tarafların beyanları, tanığın anlatımları ve tüm dosya kapsamıyla hakaret suçunun karşılıklı işlendiğine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, hakaret suçunun karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası yerine birinci fıkrası olarak gösterilmesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.
Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik katılanın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından, "TCK'nın 129/1 maddesi" ibaresinin çıkartılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 129/3 üncü maddesi" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
11.03.2024 tarihinde karar verildi.