Mahkûmiyet
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 50 nci maddeleri uyarınca 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2. Tebliğnamede sanık hakkındaki mahkumiyet kararının bozulması gerektiği yönünde görüş belirtilmiştir.
Sanığın temyiz isteğinin; olay günü kaymakamlık binası önüne park eden araçların yanına park ettiğini, görevli polis memurunun hakim ve savcılara ait yere park ettiğini söylediğini, kendisinin kontrol ettiğinde bu durumun söz konusu olmadığını, daha sonra binaya girdiğini 5 dakika sonra döndüğünde iki trafik polisinin aracının başında beklediğini, hakkımda işlem yapacaklarını söyledikleri sırada ilk
kendisini uyaran polisin kendisine hakaret edip üzerine yürüdüğünü, polisin görevini engellemediğini, kamera kaydı incelemesinin yapılmadığını, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.
Katılanın olay tarihinde adliye binasında görevli polis memuru olduğunu, sanığın olay günü aracıyla gelerek aracını kaymakamlık binası bahçesinde bulunan hakim ve savcı araçlarının yerine park ettiği, katılanın sanığa durumu anlatarak aracını park etmemesini söylediği, ancak sanığın aracını almayacağını söyleyerek kaymakamlık binasına girdiği, bunun üzerine katılanın trafik ekiplerine haber verdiği, trafik ekiplerinin gelerek işlem yaptıkları esnada sanığın katılana "Seninle görüşeceğiz." diyerek tehditte bulunduğu, katılanın beyanı, tanıkların anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.
Katılanın beyanı, tanıkların anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında sanığın atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiş ve sanığın katılanın polis olarak görevli olduğu adliye önünde park yasağını belirtip katılanı uyarmasına karşın aracı park yerinden almaması üzerine trafik görevlisi olan tanık polis memurlarını olay yerine çağırması üzerine sanığın kendisini tehdit ettiği olayda sanığın eyleminin sabit olması karşısında tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.
Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından,
Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
20.02.2024 tarihinde karar verildi.