SUÇLAR: Hakaret, kasten yaralama
HÜKÜMLER: Beraat, temyiz isteminin reddi
Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan (2.240,00) TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.
Yerel Mahkemenin 26.05.2016 tarihli ek kararı ile sanık ...'in temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.
Katılan ... vekilinin temyiz isteminin, sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmüyle sınırlı olduğu belirlenmiştir.
Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayııl Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık ... hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
1. Katılan ... vekilinin temyiz isteği; sanığın hakaret suçunu işlediğinin gerek katılan ...'in beyanı gerekse diğer katılan sanık ...'in tutarlı ve çelişkisiz beyanları ile sabit olduğuna, sanığın cezalandırılması gerektiğine vesaire ilişkindir.
2. Sanık ...'in temyiz isteği, ek kararın bozulması talebine ilişkindir.
A. Sanık ... Hakkında Verilen Ek Karar Yönünden
Hükmün tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz sebeplerinin reddi gerekmiştir.
B. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Verilen Hüküm Yönünden
Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 22.05.2015 tarihli sorgusunun olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.
A. Sanık ... Hakkında Verilen Ek Karar Yönünden
Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükümde öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre verildiği tarih itibarıyla hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddeleri uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, sanık ...'in TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE dair ek kararın ONANMASINA,
B. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Verilen Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
20.02.2024 tarihinde karar verildi.