İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Diyarbakır 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.04.2021 tarihli ve 2020/91 Esas, 2021/181 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1,3-a-e, 87/1-c, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.11.2021 tarihli ve 2021/1112 Esas, 2021/947 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.
Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın 3 aylık evli olduğu ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşadığı, evini ayırmak istemesine ailesinin engel olduğu, olay günü bu sebepten aralarında tartışma çıkan annesine 5- 6 kez ateş ederek olay yerinden ayrıldığı anlaşılan olayda;
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, takdîri indirimin Mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
2. Mağdur ...'nın Dicle Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastaneleri Adlî Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlığının, 03.02.2020 tarihli kati raporunda; basit tıbbî müdahale ile giderilemeyecek ve yaşamını tehlikeye sokan yaralamaya maruz kalmadığı ancak yüzünde sabit ize neden olduğu ve ağır (4.) derecede kemik kırığı bulunduğu belirtilen yaralanmasına ilişkin, mağdurun tüm tedavi evrakları ve grafileri getirtilip, dosyanın Adlî Tıp Kurumu ilgili şube müdürlüğüne gönderilerek 5237 sayılı Kanun'un 86 ve 87. maddelerine uygun şekilde rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın suçta kullandığı silahın elverişliliği, hedef alınan bölgeler ve atış sayısı, yaraların niteliği hususları birlikte değerlendirildiğinde, eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d ve 35/2. maddeleri uyarınca teşebbüsün derecesi de dikkate alınarak cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.
Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.11.2021 tarihli ve 2021/1112 Esas, 2021/947 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, 5271 sayılı Kanun'un 307/4. maddesi gereğince ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Diyarbakır 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
09.05.2024 tarihinde karar verildi.