İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.
Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Kanun'un 299/1. maddesi uyarınca kanunen reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.05.2019 tarihli ve 2018/218 Esas, 2019/214 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 35/2, 29/1,62/1,53 maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2019/4140 Esas, 2021/2230 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
Sanık müdafinin temyiz sebepleri özetle; sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi için yeterli delil olmadığına, sanığın öldürme kastı bulunmadığından bahisle suçun vasfına,
İlişkindir.
1. Dosya içeriğine göre; sanık ... ile mağdur ...'ın kardeş olduğu, aralarında alacak verecek meselesinden ötürü anlaşmazlık bulunduğu, sanığın olay günü aracıyla mağdurun iş yerinin önüne gelerek aracını park ettiği, aracını iş yerinin önüne park etmesi nedeniyle sanık ile mağdur arasında kısa süreli tartışma çıktığı, sanığın aracından inerek arka koltuğunda bulunan pompalı tüfeği alıp mağdura doğru yöneldiği, önce o sırada orada bulunan Melih Murat'a ateş ettiği, sonrasında arkasını dönerek oradan uzaklaşmaya çalışan mağdura iki kez ateş etmek suretiyle Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 14.09.2018 ve 10.01.2019 tarihli raporlara göre basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yaşamsal tehlike geçirecek, organlarında sürekli zayıflamaya neden olacak, vücudunda hayat fonksiyonlarına ağır (5) derecede etkileyecek kemik kırıkları meydana gelecek şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.
2. Sanığın eylemi neticesinde mağdurun, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yaşamsal tehlike geçirecek, duyu ve organlarında sürekli zayıflamaya neden olacak, vücudunda hayat fonksiyonlarına ağır (5) derecede etkileyecek kemik kırıkları meydana gelecek şekilde göğüs ve batın bölgesinden yaralandığı anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d maddesi uyarınca belirlenen ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası üzerinden eylemin teşebbüs aşamasında kalması sebebiyle aynı Kanun'un 13 yıldan 20 yıla kadar ceza aralığı belirleyen 35/2. maddesi uyarınca indirim uygulanırken meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek sanık hakkında makul düzeyden uzaklaşılarak cezaya hükmolunması yerine yazılı şekilde 14 yıl hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş ise de bu husus aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 02.12.2021 tarihli ve 2019/4140 Esas, 2021/2230 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1 maddesi uyarınca Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
07.05.2024 tarihinde karar verildi.