Ceza verilmesine yer olmadığı
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Karar) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında, hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.
Katılan vekilinin temyiz isteğinin; katılanın sunduğu yazılı delillerin ve tanıkların Mahkemece dikkate alınmadığına, sadece sanık beyanları dikkate alınarak hüküm kurulduğuna vesaire ilişkindir.
Sanığın, katılanın kiracısı olduğu evi tahliye etmesi hususunda aralarında çıkan tartışmada katılanın ihtarname göndermesini talep etmesi üzerine "ananın a.. sokarım o ihtarnameyi" diyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece hakaretin karşılıklı olduğu gerekçesiyle sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
Mahkemece kabul edilen karşılıklı hakaret sözlerinin nelerden ibaret olduğu ve bu sözlerin hakaret suçunu oluşturup oluşturmayacağı ve katılanın sanığa hakaret ettiğine ilişkin sanık savunmasının başkaca bir tanık beyanı veya delille desteklenmemesi karşısında; sanık savunmasına ne suretle itibar edildiği açıklanıp tartışılmadan 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 230 uncu maddesine aykırı olarak yetersiz gerekçeyle 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesinde hukuka aykırılık görülmüştür.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
14.02.2024 tarihinde karar verildi.