Ceza verilmesine yer olmadığı
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
1.Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 32 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 51 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli, 2015/82 Esas, 2015/172 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve 5237 sayılı Kanun'un 57 nci maddesi uyarınca sanık hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiştir.
2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.
A. Sanık Müdafinin Temyiz İsteği
Söz konusu kararı temyiz ettiklerine ilişkindir.
B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği
Sanığın olay tarihinde akıl hastalığı olup olmadığının tespitinin yapılmadığına, soru sorma haklarının kısıtlandığına ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.
1. Yapılan yargılama neticesinde Mahkemece kabul ve takdir kılınmış ceza verilmesine yer olmadığına dair karar tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre usul ve kanuna uygun bulunduğundan katılan mağdure vekili ile sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.
2. Yukarıda açıklanan gerekçe ile alınan doktor raporlarının usulüne uygun olduğundan Tebliğnamede bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.
Gerekçede açıklanan nedenle, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli, 2015/82 Esas, 2015/172 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
14.02.2024 tarihinde karar verildi.