HÜKÜMLER: Mahkûmiyet
Sanık ... D. hakkında verilen temyiz isteminin süreden reddine ilişkin ek kararın tebliğ edilmesine karşın bu karara yönelik temyiz talebi bulunmadığından bu sanık hakkında verilen mahkumiyet kararları hakkında temyiz incelemesi yapılmamıştır.
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında;
1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 51 inci, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine, denetim süresi belirlenmesine ve hak yoksunluklarına,
2. 5237 sayılı Kanun'un 227 inci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 120,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına
Karar verilmiştir.
Sanığın temyiz isteği; mağdur beyanları üzerine mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, mağdurların fuhuş amacıyla ev kiraladığını bilmediğine, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.
Mağdurlar ... G. ile.....'nin Kütahya iline geldikleri, burada fuhuş yapan diğer mağdur ... A. ile tanıştıkları, temyiz dışı sanık ... D.'nin de mağdurları arkadaşı olan sanığın evine götürdüğü, mağdurların burada kalmaya başladıkları, temyiz dışı sanığın mağdurlara bu evde müşteri ayarladığı, sanığın ise evini fuhşa tahsis ederek fuhuş için yer temin ettiği ve evine gelen her müşteriden 10,00 TL tutarında kazanç temin ettiği, eylemlerinin sanığın savunması, mağdurların beyanları, tanıkların anlatımları, tutanak ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.
Sanığın savunması, mağdurların beyanları, tanıkların anlatımları, tutanak ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanığın atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.
Sanığa yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 227 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hükümler kurulurken uygulama maddesi gösterilmemiş ise de, bu hususun mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olduğundan bozmayı gerektirmediği,
Anlaşıldığından,
Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
13.02.2024 tarihinde karar verildi.