İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 28.11.2019 tarihli ve 2018/3968 Esas, 2019/2473 Karar sayılı kararının, hükümlü tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.11.2010 gün 274-300; 06.12.2008 gün 144-234,23.09.1974 gün 224-408 ve 16.04.1973 gün 213-345 sayılı kararlarında temyiz süresinin geçirilmesinden sonra eski hâle getirme başvurularını değerlendirme yetkisinin Yargıtay'da olduğu, anılan Ceza Genel Kurul Kararları ışığında ve 5271 sayılı Kanun'un 42. maddesi uyarınca eski hâle getirme istemi konusunda karar verme görevinin, bu istemle birlikte temyiz itirazı da yapılmış bulunduğundan, talepleri inceleme görevinin Yargıtay'da olduğu, hükümlünün yokluğunda verilip 25.12.2019 tarihinde hükümlü müdafiine usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra hükümlü tarafından 08.09.2022 tarihinde temyiz ve eski hâle getirme isteminde bulunulduğu, hükümlünün temyiz ve eski hâle getirme talebinden önce 18.04.2022 tarihinde karar düzeltme isteminde bulunduğu, bu sebeple karardan 18.04.2022 tarihinde haberdar olduğu, bu sebeple temyiz ve eski hâle getirme isteminin de yerinde bulunmadığı anlaşılmakla, hükümlünün temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, REDDİNE, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Gaziosmanpaşa 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.