Ceza verilmesine yer olmadığı
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
1. Katılan vekilinin temyiz isteğinin; sanığın sözlerinin hakaret olarak kabul edilmesine rağmen hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ve resen gözetilecek nedenlerle kararın bozulmasına yönelik,
2. Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; sanık hakkında suçun yasal unsurlarının bulunmaması ve suçun oluşmaması gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik, olduğu belirlenmiştir.
Sanığın, rahatsızlanan çocuğunun muayenesi esnasında yaşanan tartışma neticesinde doktor olan katılana yönelik "Bu hastaya eşşek gibi bakacaksınız." diyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece sözlerin hakaret olarak kabul edildiği ancak bu sözlerin, sanığın içinde bulunduğu durumun etkisiyle ve uzun bir süre sıra beklediği için uğradığını düşündüğü haksızlığı dile getirerek yakınma niteliğinde söylediği kanaatine varılması ile fiilin haksızlık içeriğinin az olduğu gerekçesiyle ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.
Sanığın hakaret suçunu işlediğinin kabul edilmesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, uygulama yeri olmayan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca haksızlık fiilinin azlığı nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığı dair karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
12.02.2024 tarihinde karar verildi.