İstinaf başvurusunun esastan reddi
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri, gereğince cezalandırılması için kamu davası açılmıştır.
2. Çanakkale 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2019 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri, 58 inci maddesi uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.
3. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2020/468 Esas, 2021/434 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.
Sanık müdafii; sanık hakkında mahkumiyet hükmü verilen olayların gerçekleşmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, savunmalarının göz önüne alınmadığı, mağdur hakkındaki darp raporunda cebrin varlığını gösterir bir bulgunun mevcut olmadığı gerekçeleriyle hükmü temyiz etmiştir.
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;
1. Dava konusu olay, sanığın arkadaşı olan mağdure Candan'ı kimliği belirlenemeyen bir kişinin kullanmış olduğu araca zor kullanmaksızın bindirdiği, araca bindirdikten sonra mağdure Candan'a vurduğu, mağdure Candan'ı araç ile götürdüğü Rapor tepesinde de mağdureye tekme ile ve eliyle vurduğu, daha sonra mağdure Candan'ı araca bindirmek üzere aldığı kafeye geri dönerek mağdure Saliha'yı çağırdığı, Saliha'nın araca binmesinden sonra sanığın Saliha'ya da vurduğu, aracın hareket etmesinden sonra Saliha'nın imdat diyerek aracın kapısına vurmaya başladığı, aracı kullanan kişinin kapı kilidini açması üzerine Saliha'nın araçtan inmeyi başardığı, mağdure Candan'ın da bu sırada aracın ön koltuğundan dışarı çıktığı ve sanığın araçtan inerek mağdure Candan'ın sırtına vurduğu iddiasına ilişkindir.
2. Dava dosyası içerisinde bulunan 08.12.2015 tarihli mağdure hakkında düzenlenen adli muayene raporunda mağdurenin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasının olduğu belirtilmiştir.
3. Dosya içerisinde Saliha'nın sanık ile birlikte olaya konu araca bindiğini bir süre sonra da alışveriş merkezinde bulunan kafeye geri döndüğüne ve yine mağdure Candan'ın da koşarak sanığın kendisini araç ile aldığı kafeye geri döndüğünü gösterir güvenlik kamerası kayıtları ve bu kayıtlara ilişkin görüntü inceleme tutanağı mevcuttur.
4. Olay günü mağdure ile birlikte oturan tanıklar; Burak, Halil ve Sedat'ın olay sonrasında mağdure Candan'ın ağladığını gördüklerine ilişkin beyanları mevcuttur.
5. İlk Derece Mahkemesince sanığın birden fazla kişi ile birlikte, çocuğa karşı cebir, tehdit veya hile kullanılarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.
Tekerrüre esas alınan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikici fıkrasında düzenlenen kasten yaralama suçunun 6763 sayılı Kanun ile uzlaştırma kapsamına alınması nedeniyle kasten yaralama suçuna ilişkin davanın uzlaştırma sonucu düşürülüp düşürülmediği araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinin infaz aşamasında yapılması mümkün olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Tüm dava dosyası kapsamı, olayın kolluğa intikal şekli, mağdure hakkında düzenlenmiş olan adli muayene raporu, dosya içerisinde mevcut görüntü inceleme tutanağı içeriği, tanık anlatımları, temyiz dışı mağdur ...'nın hem kendisinin hem de mağdurenin arabadan inmeye çalıştığına yönelik beyanı, birlikte değerlendirildiğinde, birden fazla kişi ile birlikte cebir kullanılarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğu anlaşıldığından, istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararda hukuka aykırılık bulunmamış ve sanık müdafiinin mağdurenin beyanlarının sanığın hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, cebir, tehdit ve hile kullanılmadığına, savunmalarının göz önüne alınmadığına, mağdureye karşı uygulanan cebri kanıtlar bir bulgu olmadığına yönelik temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2020/468 Esas, 2021/434 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çanakkale 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2024 tarihinde karar verildi.