Mahkumiyet
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.01.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. İstanbul 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2018 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 2 kez 3 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
3. İstanbul 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.09.2018 tarihli kararı hakkında sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, duruşma açılmadan verilen, 23.01.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümler kaldırılarak, sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 4 yıl 6 ay hapis ve 140,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
Sanık müdafinin temyiz isteği, sanığın suçu işlemediğine, suçun sanık tarafından işlendiğine dair yeterli delil bulunmadığına ve beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
1. Temyizin kapsamına göre, dava konusu olay, katılanın çantasını, içerisinde bulunan nakit para, nüfus cüzdanı, muhtelif bankalardan verilme banka ve kredi kartları ve sair eşyalarıyla birlikte çaldıktan sonra katılana ait, Denizbank tarafından verilme banka kartından 2 kez 500,00 TL ve Yapı ve Kredi Bankasından verilme banka kartından 500,00 TL tutarından para çektiği, bu suretle başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2. Sanık hakkında aynı olay nedeniyle katılana ait çanta ve içindeki eşyaları çalması nedeniyle hırsızlık suçundan da soruşturma başlatılıp, aynı yargılamada 2 yıl hapis cezası ile cezalandırıldığı, söz konusu hapis cezasının, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddi kararı sonrası kesinleştiği anlaşılmıştır.
A. İlk Derece Mahkemesinin kabulü;
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 2 kez 3 yıl hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin kabulü;
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kurulan mahkumiyet kararı, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak, sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 4 yıl 6 hapis ve 140,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.
Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aşamalardaki beyanları, sanığın aşamalardaki tevilli ikrar yollu savunmaları, banka yazı cevapları, Adli Tıp Kurumu Adli Bilişim İhtisas Dairesi Ses ve Görüntü İnceleme Şubesi'nin 28.11.2017 tarihli raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz talebi yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 23.01.2020 tarihli ve 2019/1135 Esas, 2020/154 Karar sayılı kararında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.01.2024 tarihinde karar verildi.