Mahkumiyet
Sanığın kullandığı sahte faturaların tamamının aynı şirkete ait olduğu, bu şirketin sahte fatura düzenleyici olduğu yönünde vergi tekniği raporu düzenlenmiş olduğu, sahte faturaların toplam maliyete oranının % 81 gibi çok yüksek oranda olduğu, sanığın suça konu faturaların ödemelerine ilişkin sunmuş olduğu dekontların sahte olduklarının ilgili banka yetkililerince bildirilmiş olduğu tüm dosya kapsamından anlaşılmakla 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.