SUÇLAR: Çocuğun cinsel istismarı (Mağdur sayısınca)
HÜKÜMLER: Mahkumiyet, beraat
Sanık hakkında kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGU
1. Sanık hakkında mağdurelere karşı çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 43 üncü maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2014/416 Esas, 2015/108 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile;
a) Sanığın mağdure ...'ya yönelik elini pijamasından içeri sokmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu kabulüyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişik 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,
b) Sanığın mağdure ...'ye yönelik sımsıkı sarılmak ve yanağından öpmek suretiyle cinsel istismar suçunu işlediği iddia olunan eylem yönünden ise sanığın cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,
karar verilmiştir.
2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan kısmî bozma, kısmî onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.
A. Katılan Mağdureler Vekilinin Temyiz İsteği
Sanık hakkında verilen cezanın yetersiz olduğuna, mağdureler hakkında İstanbul Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.
B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği
Sanık hakkında verilen kararı temyiz ettiğine ilişkindir.
A. Beraat Kararı Yönünden Yapılan İncelemede
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
B. Mahkumiyet Kararı Yönünden Yapılan İncelemede
1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri haricinde doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir.
2. Mahkeme gerekçesinden sanığın çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği sabit olduğundan sanık lehine olan 6545 sayılı Kanun öncesindeki düzenlemeye göre cezalandırılmasına karar verildiği halde uygulama maddesine 6545 sayılı Kanun ile değişik ibaresinin yazılması sonuca etkili olmadığı anlaşıldığından Tebliğname'de bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2014/416 Esas, 2015/108 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan mağdureler vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
23.01.2024 tarihinde karar verildi.