Davacı vekili, davacı işçinin kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 18.04.2011 gün ve 2009/11593 Esas, 2011/11686 Karar sayılı kararı ile “fazla çalışma ve tatil ücret alacaklarından emsal karar ve davacının yaptığı iş dikkate alınarak hakkaniyet indirimi yapılmaması” nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir.
Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, fazla mesai ve tatil çalışmalarının kayda dayandığı, indirim yapılmayacağı” gerekesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.
Direnme kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun direnme kararının usulüne uygun verilmediği gerekçesi ile bozmuş olup, Mahkemece verilen kararın davacı vekilinin gönderilmesi dilekçesine istinaden Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle incelenmesi için Dairemize gönderildiği anlaşılmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
Dairemizin “fazla çalışma ve tatil ücret alacaklarından emsal karar ve davacının yaptığı iş dikkate alınarak hakkaniyet indirimi yapılmaması” nedeni ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup direnme yerinde görülmemekle birlikte, Hukuk Genel Kurulu’nun direnme kararının usulüne uygun kurulmadığı gerekçesi ile verilen bozma kararından sonra verilen kararın temyiz edilip edilmediğinin takdiri Hukuk Genel Kurulu’na ait olduğundan dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 03.12.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.