TCK'nın 157/1,53,58,52. maddeleri gereğince mahkumiyet
Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın, suç tarihinde, aynı istikamete gittiklerini söyleyerek minibüs bekleyen katılanı aracına aldığı, sohbet esnasında katılana ''1.000 TL parayı fakirlere dağıtacağım sana parayı vereyim sen fakirlere dağıt'' dediği, katılanın kabul etmesi üzerine cebindeki peru parasını çıkarak katılana gösterdiği ve paranın 1.000 TL'den fazla ettiğini söyleyerek para üstünü istediği, katılanın bunun üzerine sanığa 80 TL verdiği, ardından sanığın katılanı araçtan indirerek "ben parayı bozdurup sana vereceğim" dediği, katılanın paranın getirileceği düşüncesi ile beklediği ancak sanığın gelmediği, bu suretle dolandırıcılık suçunun işlendiği iddia olunan somut olayda; sanık savunması, katılan ve tanık beyanı, uzlaştırma raporu ile diğer deliller doğrultusunda sanığın atılı dolandırıcılık suçuna ilişkin eylemini sabit gören mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.