15. Ceza Dairesi - E. 2017/29981 - K. 2019/15173

Bedelsiz senedi kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Sanığın kendine ait aracın satışından elde edilen 7.942 TL paranın aracı satın alan kişi tarafından sanığın isteği üzerine katılana banka havalesi ile gönderildiği, katılan tarafından bu paranın sanığa geri ödenmesine rağmen sanığın banka dekontunu dayanak göstererek katılan aleyhine icra takibi başlatması suretiyle üzerine atılı bedelsiz senedi kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunmalarında; katılanın ibraz etmiş olduğu para makbuzlarındaki ödemelerin kendisine yapılmadığını, araç satış sözleşmesi imzalanırken katılanın kendisine aracın satışı ile ilgili olduğunu söyleyerek bir kısım evrak imzalattığını, katılanın eniştesi olması sebebiyle güvendiği için evrakları imzaladığını, katılana ayrıca araba parası dışında biriktirdiği bir miktar parayıda verdiğini beyan etmesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 05/02/2013 tarih ve 2012/11-1086 Esas ve 2013/40 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere bedelsiz senedin kullanıldığını iddia eden kişinin bunu yazılı delille ispatlaması gerektiği; para makbuzları üzerinde yapılan incelemede, araç satışından doğan borca karşılık ödeme yapıldığına dair herhangi bir şerh düşülmemiş olması karşısında; sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla; sanığın beraatine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan yargılama sonunda, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğuna, beraat hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.