Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Lüleburgaz Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca dava açılmıştır.
2. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.08.2012 tarihli kararı ile sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
3. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.08.2012 tarihli kararının katılan mağdur vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18.10.2021 tarihli kararı ile "... cinsel istismar eylemini gerçekleştirdikten sonra benzer eylemlere devam edebilmek için kapıyı kilitlemesi ve mağdurun hemen akabinde kapıyı açarak evden dışarı çıkması şeklindeki olayda, sanığın cinsel saldırı eylemi sonrasında mağdurenin hürriyetini kısıtlamaya kalkıştığı gözetilerek, mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatına karar verilmesi..." gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.
4. Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.02.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 35 inci maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
Sanığın temyiz isteği, kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığına, unsurlarının oluşmadığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanması ve seçenek yaptırımlara hükmedilmesine ilişkindir.
Mağdurun halasının eşi olan sanık hakkında mağdureye karşı gerçekleştirdiği cinsel istismar eylemi nedeniyle tamamlanan yargılama sonucunda mahkumiyeti yönünde kesinleşen hükümle birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan değerlendirme yapılması için suç duyurusunda bulunulan dava konusu olay, mağdur ile evleri aynı bahçede olan sanığın, eşinin ve mağdurun ailesinin işe gittiği sabah saatlerinde evde kardeşi ile yalnız kalan mağdurun uyuduğu sırada yatakta yanına uzanarak göğüslerine ve cinsel organına dokunmak suretiyle istismar etmesi, mağdurun tepki göstermesi ile eyleminden vazgeçen sanığın odanın kapısını kilitleyip tekrar yanına uzanıp göğüslerine dokunmaya devam etmesi üzerine mağdurun korkarak yataktan kalkıp kilitli kapıyı açmak suretiyle evden çıkıp akrabasının evine gitmesi ile gerçekleşen olayı akşam eve dönen annesine anlattığı, sanığın gerçekleştirdiği sabit olan cinsel istismar eyleminin ardından eylemine devam etmek için kapıyı kilitlemek suretiyle mağdura karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
Sanığın adli sicil kaydında yer alan Babaeski Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/470 Esas, 2005/481 Karar sayılı ilamına konu suçtan aldığı mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uygulanmış ise de; tekerrüre esas alınan mahkeme kararının getirtilerek 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına uygun olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi zorunluluğu hukuka aykırı bulunarak bozmayı gerektirmiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2022 tarihli ve 2021/714 Esas, 2022/57 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2024 tarihinde karar verildi.