Mahkûmiyet
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Karapınar Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.01.2014 tarihli ve 2013/167 Esas, 2014/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 1.500,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.
3. Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.01.2014 tarihli ve 2013/167 Esas, 2014/3 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 14.09.2021 tarihli ve 2019/3592 Esas, 2021/17540 Karar sayılı kararı ile "...onbeş yaşını tamamlamamış olan mağdurenin kendi özgür iradesi ile serbestçe hareket etme hakkı, niteliği itibariyle üzerinde mutlak surette tasarrufta bulunabileceği bir hak olmadığından, bu hakkının ihlaline yönelik olarak sanık tarafından gerçekleştirilen eylemle ilgili gösterdiği rıza hukuken geçerli sayılmadığından, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 109/1,3-f, 5 maddesinde düzenlenen kişiyi cinsel amaçla hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek sanığın TCK.nın 234/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
4. Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/596 Esas, 2022/115 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca infazın 1.500,00 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.
Katılan vekilinin temyiz isteği; hükmün usul ve yasaya aykırı olması ve sanığa daha ağır ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.
1. Dava konusu olayda, sanık olay tarihinde Ulukışla İlçesine giderek, suç tarihinde 15 yaşından küçük olan mağdure ile buluşmuş ve mağdure ile beraber kaçmaya karar vermiştir. Birlikte Sazlıpınar Köyü'ne giderek burada iki gün kaldıktan sonra yakalanmışlardır. Bu şekilde gerçekleşen olay sanığın katılan ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2. Kolluk görevlilerince hazırlanan 14.04.2013 tarihli olay ve yakalama tutanağı dosyada mevcuttur.
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/596 Esas, 2022/115 Karar sayılı kararında hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karapınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/596 Esas, 2022/115 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2024 tarihinde karar verildi.