TCK'nın 157/1, 52/1-2-3-4 maddeleri gereğince mahkumiyet
Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosu gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın, katılan ...'in mağaza sorumlusu, tanıklar ...'ün çalışan, ...'in kasiyer olarak bulunduğu ... isimli mağazaya geldiği, tanık ...'e bozuk para lazım olup olmadığını sorduğu, tanık ...'in de lazım demesi üzerine bu işyerinden ayrıldığı, tekrar gelerek bozuk para gönderdim niye almadınız diyerek katılana sorduğu, katılanın, tanık ...'i sanık ile birlikte gitmek üzere gönderdiği ve 750.00 TL'yi ...'e verdiği, sanığın yolda giderken tanık ...'in elinden paraları saymak üzere aldığı, işim var diyerek tanık ...'in yanından ayrıldığı ve geri gelmediği, bu şekilde sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın ikrara dayanan savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, uzlaştırmanın sağlanamadığına dair rapor ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın eylemi sonucu dolandırıcılık suçunun sübut bulduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.
Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın uslüne uygun uzlaştırma işlemlerinin yapılmadığı gerekçesine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.