Mahkumiyet
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
I) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanık ...’ın 09.04.2014 ve 11.04.2014 tarihli dilekçelerindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, Enez Asliye Ceza Mahkemesi’nin 14.04.2014 tarihli, Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 08.05.2014 tarihli ek kararlarının yok hükmünde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın yokluğunda verilen ve 05.12.2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 09.04.2014 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz istemi ile yerinde görülmeyen eski hale getirme talebinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
II) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın öncelikle muhatabın bilinen en son adresinde tebliğe çıkarılması, ancak 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese yapılmasının gerektiği; somut olayda sanık ...’un yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığın sorgusu esnasında bildirdiği, bilinen son adresi olan “.... mahallesi no: 22 ....” adresi yerine doğrudan MERNİS adresine gönderildiğinden; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın iade yazısı üzerine cezaevi idaresince düzenlenen 04.03.2015 günlü tebligat belgesinin de tebliğ işleminin CMK'nın 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmadığından geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ...’un temyiz isteminin süresinde olduğu, ayrıca sanıkların adli sicil kayıtlarına göre, hüküm fıkrasında hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilen sanığın ... olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;
Katılanın beyanına göre; gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 25.05.2007 yerine 18.05.2007 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiş TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 03/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.