Mahkumiyet
Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2016 tarihli 2015/770 Esas 2016/617 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (b) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 5.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
2.Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2016 tarihli ve 2015/770 Esas 2016/617 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 01.02.2021 tarihli ve 2019/7844 Esas, 2021/880 Karar sayılı kararı ile basit yargılama nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3.Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2021 tarihli ve 2021/764 Esas 2021/1373 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (b) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 5.400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
4.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 28.04.2022 havale tarihli ve 2022/21156 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.
Sanığın Temyiz Sebepleri
Kararın hakkaniyete ve hukuka aykırı olduğuna, ...'in 15.07.2016 tarihli dilekçesi ile şikayetinden vazgeçtiğine, dilekçe dikkate alınmadan karar verildiğine, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.
Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçu 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinde hükme bağlanmış olup aynı maddenin beşinci fıkrası gereğince birinci fıkrası kapsamı dışında bulunan bilinçli taksir hali hariç şikayete tabi olduğu, katılan ...'in 18.07.2016 havale tarihli dilekçesiyle şikayetinden vazgeçtiği, sanığın temyiz dilekçesi içeriğinde şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiğine dair beyanda bulunmasına rağmen sanık hakkındaki davanın şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı görülmüştür.
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Manavgat 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2021 tarihli ve 2021/764 Esas 2021/1373 Karar sayıl kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği şikayetten vazgeçme nedeniyle, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
06.09.2023 tarihinde karar verildi.