Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
A) Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili; davacının davalı işyerinde 04.07.2006-22.06.2009 tarihleri arasında çalıştığını, en son aylık net 1.600 USD fiks ücret aldığını, ayrıca işyerinde 3 öğün yemek verildiğini ve yatmak için koğuş tahsis edildiğini, davacının en son çalıştığı şantiyeden iş bitimi nedeniyle gönderildiğini, tekrar işe çağrılacağı söylenmesine rağmen çağrılmadığını, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.
B) Davalı Cevabının Özeti:
Davalı vekili; davacının, müvekkili şirketin yurtdışı şantiyelerinde 06-07.2007 - 12.11.2006,13.11.2006 - 30.04.2000,01.05.2008 - 16.09.2008 ve 01.01.2009 - 21.06.2009 tarihleri arasında dönemsel olarak çalıştığını, davacıyla belirli süreli iş ilişkisi kurulduğunu, kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, davacının en son 3,26 USD saat ücreti ile çalıştığını, ücretlerin bordroda tahakkuk ettirilerek davacının banka hesabına ödendiğini, davacının yıllık izinlerini kullanmış olduğunu, davacının kullanmadığı yıllık izinlerin karşılığı ücretlerin ise bankaya yattığını, talep edilen dönem itibariyle yıllık izinlerin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatlarının davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.
D) Temyiz:
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
E) Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerinin hesabı noktasında toplanmaktadır.
4857 sayılı İş Kanunu'nun 59'uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır.
Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi davalı işverenin yurtdışı şantiyelerinde kesintili olarak çalışmıştır. Davacının yıllık izin ücreti alacağı istemi bordroda yer alan tahakkuklar nedeniyle reddedilmiş ise de, izin ödemesi adı altında bordroda yer alan tahakkukların işçinin farklı şantiyelerdeki çalışmalarının iş bitimi sebebiyle sona erdiği dönemlere rastlayıp rastlamadığı araştırılmadığı gibi mahkemece yapılan 2006 yılı 11. ay bordrosunda 10 gün, 2008 yılı 5. ay bordrosunda 40 gün, 2009 yılı 2. ay bordrosunda 3 gün, 2009 yılı 6. ay bordrosunda 11 gün yıllık izin karşılığı ücretinin ödendiği yönündeki tespit, ilgili ay bordrolarındaki tahakkukların güne değil saate tekabül etmesi nedeniyle hatalıdır.
Buna göre, bordroda yer alan ödemelerin işçinin banka hesabına yapıldığı savunulmuş olmakla bu yönde gerekirse ilgili banka kayıtları getirtilmeli ve iş bitimi sebebiyle çıkışların verildiği dönemde yapılan ödemelerin karşılığı olan izin günleri ile çalışma dönemi içine rastlamakla birlikte izinlerin kullandırıldığını gösteren imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile desteklenen izin tahakkukları hesaplamadan düşülmelidir. Bu konuda yanılgılı değerlendirme ve eksik incelemeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.
F) SONUÇ:
Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 25/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.