CMK’nın 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanması ile;
2863 sayılı Kanunun 67/1, TCK’nın 62/1,53. maddeleri gereğince mahkumiyet,
6136 sayılı Kanunun 15/1, TCK’nın 62,52/2,53,54. maddeleri gereğince mahkumiyet
2863 sayılı ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1-2863 sayılı Kanuna muhalefet suçundan mahkumiyete yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
2863 sayılı Kanuna aykırılık sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 2863 sayılı Kanunun 67/1, TCK’nın 62/1,53. maddeleri gereğince 5 ay hapis ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin 02/02/2010 tarihli ve 2009/373 esas, 2010/38 karar sayılı kararının 10/02/2010 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 30/07/2013 tarihinde TCK'nın 86/2 maddesinde tanımlanan basit yaralama suçunu işlediği ve Denizli 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 2014/129 esas 2014/248 karar sayılı kararı ile bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verildiği, hükmün 15/05/2014 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair Tavas Asliye Ceza Mahkemesinin 15/01/2015 tarihli ve 2014/123 Esas - 2015/8 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.
Suçtan zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığına dava ihbar edilmediğinden, 02/02/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usulünce kesinleştiğinin ve beş yıllık denetim süresinin başlaması ile 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca dava zamanaşımının durduğunun kabul olunamayacağı, bu durumda, sanık yönünden zamanaşımını kesen en son işlem 02/02/2010 tarihli savunma olup, 02/02/2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı usulünce kesinleşmediğinden, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlendiği gerekçesiyle hükmün açıklanmasına dair 15/01/2015 tarihli kararın hukuki değerden yoksun bulunduğu anlaşılmakla;
Sanığa isnat edilen ve daha ağır bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan eylem, 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesinde yaptırıma bağlanmış olup, anılan suç, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıllık zamanaşımına tabidir. Kesen nedenlerin varlığı halinde süre yeniden işlemekte ise de, zamanaşımını kesen en son işlem, 02/02/2010 tarihli savunma olup, anılan tarihten itibaren 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımı inceleme tarihinden önce gerçekleşmiş olmakla, dosya içeriği itibariyle de, 5271 sayılı CMK'nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartlar bulunmadığından, hükmün, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğu belirtilen dava konusu eserlerin aynı Kanunun 75. maddesi uyarınca MÜZEYE TESLİMİNE,
2-6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan mahkumiyete yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;
Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.